15 sierpnia 2018


Przygotowanie alternatywnych reprezentacji graficznych dla wszystkich komponentów projektowanego wyrobu nie jest ani konieczne, ani efektywne i dlatego trzeba zdefiniować odpowiednią dla dużych złożeń metodykę konstruowania wybranych (skomplikowanych geometrycznie) części.

Andrzej Wełyczko

Taka metodyka zastosowana w systemie CATIA V5 powinna uwzględniać następujące zalecenia:

  1. Ustawienia systemowe powinny umożliwiać swobodne przełączanie pomiędzy trybami Design Mode i Visualization Mode.
  2. Odpowiednio do aktualnego zadania konstrukcyjnego użytkownik systemu powinien stosować polecenia Load/Unload i Selective Load – reprezentacje graficzne komponentów, które nie są istotne do wykonania aktualnego zadania powinny być wyłączone.
  3. Wybrane (duże i geometrycznie skomplikowane) komponenty powinny mieć zdefiniowane alternatywne reprezentacje graficzne (*.CGR i/lub *.CATShape). Aktywność tych reprezentacji może być kontrolowana za pomocą poleceń Manage Representations, Activate/Deactivate Node, Activate/Deactivate Terminal Node lub za pomocą narzędzi z grupy Knowledgeware (Rule, Reaction, Macro).

duze zlozenia 5
Rys. 1

Zastosowanie tych zaleceń w praktyce może być znacznie łatwiejsze (szczególnie w odniesieniu do punktu 3 powyżej) wtedy, gdy przygotowane zostaną odpowiednie modele startowe (szablony), których istotną częścią jest odpowiednia dla specyficznego zastosowania struktura części/komponentu/produktu – na przykład Root_Product_Startup_Template (Rys.1).
W strukturze tego modelu startowego można wyróżnić kilka węzłów:

  • Service – model, w którym zdefiniowany jest tylko globalny układ współrzędnych.
  • Product Architecture – węzeł przeznaczony do przechowywania definicji elementów podstawowych: punktów, linii, płaszczyzn czasem powierzchni i parametrów, czyli inaczej szkieletów konstrukcyjnych. Podstawowe elementy geometryczne mogą być zdefiniowane w jednym lub kilku plikach i są zwykle w przypadku projektowania dużych złożeń zarządzane przez dedykowaną do tego typu zadań osobę – tu: Product Architect.
  • Engineering – węzeł przeznaczony dla konstruktora (tu: Product Designer). Tu zapisana jest kompletna struktura konstrukcyjna projektowanego wyrobu.
    DMU – węzeł przeznaczony dla tych uczestników procesu projektowego, którzy „konsumują” wyniki pracy konstruktora, czyli na przykład wykonują przestrzenną analizę geometryczną, analizy kinematyczne, tworzą dokumentację 2D, itd.
  • Parameters – parametry umożliwiające zarządzanie różnymi reprezentacjami komponentów wymaganymi przez różnych użytkowników; także parametry krytyczne – na przykład położenie środka ciężkości, masa, itp.


cały artykuł dostępny jest w wydaniu 11 (110) listopad 2016

Czytaj także:

Modelowanie bryłowe; wybrane zagadnienia metodologiczne; cz. 1 Modelowanie bryłowe; wybrane zagadnienia metodologiczne; cz. 1
W systemach klasy Feature-Based Design, czyli takich, w których model bryłowy jest „składany” z cech...
Fisker Karma - mały może więcej Fisker Karma - mały może więcej
W powszechnej świadomości tkwi pogląd, że tak skomplikowane maszyny jak samochody powstawać mogą...
NX Turbomachinery NX Turbomachinery
Najnowsza wersja pakietu NX CAM firmy Siemens PLM Software posiada specjalistyczny moduł do programowania obr...
Praca z dużymi złożeniami; cz. 4 Praca z dużymi złożeniami; cz. 4
Zastosowanie uproszczonych reprezentacji graficznych w formacie *.CGR nie jest jedyną metodą optymalizacji...